De Hertogdommen
Het Keizerrijk telt acht Hertogdommen. Sommigen zijn overblijfselen van eeuwenoude landen, anderen zijn gevormd door de visie van de Keizer. Hoe dan ook hebben ze allen hun eigen geschiedenis en persoonlijkheid.
Hertogdom Amsdan staat bekend om haar progressieve houding op veel gebieden: Kunst, wetgeving, bouw, ga zo maar door. De inwoners vieren graag een feestje, en om de haverklap is er wel een reden voor een toernooi, een carnaval of een markt. Hertogin van Ams is nog jong, maar leeftijd is niet iets waar de inwoners van dit Hertogdom op neer kijken, en ze wordt op schouders gedragen. Het Hertogdom Amsdan was het laatste stuk land dat de Keizer veroverde in zijn jonge jaren. De lokale bevolking bood hevig verzet tegen elke inperking van hun vrijheden. Uiteindelijk werd de overwinning hier ook niet op militair vlak behaald, maar door uitgebreide gesprekken tussen de afgezanten van de Keizer en de lokale heersers. Volgens geruchten kwam de doorbraak in de gesprekken toen een jong kind de onderhandelruimtes binnendrong en aan de verzamelde menigte vroeg: “Maar waarom kunnen we niet allemaal sámen spelen?” Of dat de werkelijkheid is, of een mooi verhaal verspreid door de vele priesters van Het Kind in deze contreien zullen we nooit weten.
Sinds de aansluiting bij het Keizerrijk gaat het voorspoedig met Amsdan. Ver van het hart van het Keizerrijk is het leven goedkoper, maar de betalingen voor bescherming van de grens zijn niet minder. En aan die grens hoeft eigenlijk weinig te gebeuren, want op enkele dorpen na is er geen leven te vinden ten westen van Amsdan. Het geld dat overblijft geeft de lokale adel maar wat graag uit aan feesten voor de bevolking, of aan verbeteringen van de leefomstandigheden. Men zegt dat ieder huishouden in Amsdan genoeg reserves heeft om gasten aan hun tafel te ontvangen, en dat de deuren altijd openstaan.
Toch is niet alles alleen maar mooi en vrolijk in dit Hertogdom. Er wordt gefluisterd dat er een vloek ligt over het geslacht Van Ams: Na Hertogin Lotte van Ams, de eerste die de titel kreeg, is er geen enkele opvolger geweest die de volwassenheid bereikt had voor de voorganger overleed. Oftewel, de Hertogen van Amsdan worden niet oud. Hoe ze zich ook omringen met dokters, magiërs en priesters, iets lijkt hun lot te bezegelen. Veelal enkele jaren nadat er een opvolger op de wereld is gezet gebeurt er een tragisch ongeluk, een ziekte of een moord. Toch blijft de familie van Ams zorg dragen voor haar landen, en zijn ze geliefd bij de inwoners, misschien juist wel omdat ze de last van deze vloek zonder klagen op zich nemen. Ook de huidige Hertogin, Vrouwe Nelleke van Ams, is nog niet volwassen. In de traditie van haar familie is ze al wel verloofd, en wel met een neef van de Hertog van Gresham.
Het Hertogdom is verdeeld in drie Graafschappen: Graafschap Umgrim onder Graaf Umgrim, Graafschap Spring onder Gravin Spring, en Graafschap Eichenzweig onder Graaf Eichenzweig.
Hertogdom Breedewater is het hart van het Keizerrijk. Het volk hier is trots en hard als de bergen in wiens schaduw ze leven. Ze zijn streng in de leer en uitzonderlijk loyaal aan de Keizer, en worden hierin met stevige hand geleid door Hertog Breedewater. In dit Hertogdom is de ouden elfenhaat nog het meest in leven: Het valt geen enkele elf aan te raden hier alleen rond te reizen. In het Hertogdom Breedewater werd de Keizer geboren, en de grenzen van het huidige Hertogdom waren ooit de grenzen van het land waar de Keizer koning was. Toen zijn land verder groeide hield hij de grenzen van dit gebied intact, en installeerde hier de eerste Hertog Breedewater, een van zijn trouwste volgelingen. Maar de troon van de Keizer zelf is ook altijd in dit land blijven staan, en bijna de helft van de inwoners van dit Hertogdom wonen in de rijkshoofdstad Torquil.
Het leven in Breedewater is niet perse makkelijk. De bergen werpen lange schaduwen en een koude wind over de landen. De grond is hard en niet bijzonder vruchtbaar. Langs de Ethlinn komt veel handel, maar de meeste schepen stoppen enkel in Torquil, waar alle belasting direct naar de Keizer gaat. Het Hertogdom beschermt geen buitengrenzen van het Rijk, en krijgt daar dus ook geen financiële bijdrage voor. Het maakt het een van de armere gebieden, maar dat maakt de inwoners niet minder trots. In hun ogen is het harde leven een kleine prijs om te betalen om zo dicht op de Keizer te mogen leven. Want in dit Hertogdom wonen de meest fanatieke volgelingen van het Godenkind. Overal zijn tempels voor de Keizer te vinden, in elk dorp is de stem van een Priester te horen. De wet wordt hier bijzonder trouw nageleefd, en overtredingen worden keihard afgestraft.
Toch zijn er genoeg sporen te vinden van een tijd vóór de Keizer. Een belangrijk voorbeeld is elfenhaat. Al in de eeuwen voor de Keizer geboren werd, waren de inwoners van deze landen erg duidelijk in hun meningen over elfen: De puntoren zijn minder waard, slechts zinnig als slaven die de kleine klusjes opknappen. Nog steeds is het niet ongewoon om geketende elfen te zien die de harde grond omploegen of de vloeren boenen. Binnen de wetten van het Keizerrijk worden ze amper beschermd, aangezien die veelal betrekking hebben op enkel mensen. Ook de huidige Hertog, Heer Frits Carlos Breedewater, staat absoluut niet bekend als een elfenvriend. Maar hij is een sterke leider die het respect van zijn volk keer op keer verdiend, en hoewel zijn haar al lang grijs is lijkt hij nog niet van plan om het stokje door te geven aan zijn zoon.
Het Hertogdom is verdeeld in drie Graafschappen: Graafschap Lindenboom onder Graaf Lindenboom, Graafschap den Bock onder Graaf Den Bock en Graafschap Emelisse onder Graaf Emelisse. Ook bevinden zich binnen het gebied van dit Hertogdom drie bijzondere gebieden: De hoofdstad van het rijk, Torquil, de protectoraatstad Saldrad en het uizonderingsgebied van Sutri Stad.
Hertogdom Brenna is vanouds de militaire kern van het Keizerrijk. Hier zijn de mijnen en de smidsen, de grootste legerkampen waar iedere soldaat getraind wordt. Men is hier niet zo bezig met goden of magische krachten, liever houden ze zich bezig met hun eigen kracht. Niet onverwacht is de aanwezigheid van dwergen in dit gebied relatief groot. Het is zelfs het enige Hertogdom waar géén mens aan het roer staat. Sinds het onfortuinlijke einde van de familielijn Brenna is hier Hertog Jarsuk aan de macht, een dwerg die beter bekend staat als De Patriarch, wiens familielijnen terugvoeren naar diepe tunnels in Holger’s Reach. De inwoners van Brenna zijn maar jaloers op één ding: Dat Torquil niet in hun Hertogdom ligt. Dit gebied is van oudsher erg loyaal aan het Keizerrijk, en was één van de eerste gebieden die de Keizer veroverde toen hij zichzelf Koning noemde in het huidige Breedewater. De loyaliteit van Brenna is duidelijk te meten in de wapens en de manschappen die ze afleveren. Hertogdom Brenna mag gerust het militaire hart van het rijk genoemd worden. Alleen de dwergen hebben betere mijnen en produceren betere zwaarden, maar niemand traint betere soldaten. Vanuit alle Hertogdommen komen jonge recruten hierheen om te leren wat het is om te vechten in dienst van Keizer, Hertog of Graaf. Het levert de inwoners van het gebied rijkdom op, maar daar geven ze weinig om. Geld wordt uitgegeven om beter te zijn in die dingen waar ze al goed in zijn. Veel tijd voor plezier nemen ze hier niet; ze halen hun vreugde uit goed werk, en gaan daar ook op feestdagen stoïcijns mee door.
Het is, gezien het karakter van de inwoners van Brenna, niet vreemd dat vanuit het naburige dwergenrijk een hoop reizigers komen, en soms ook blijven hangen. Van oudsher is dit Hertogdom rijk aan dwergen onder de inwoners, en in de wetten is al lang verankerd dat een dwerg dezelfde rechten heeft als een mens, binnen de grenzen van het Hertogdom. Ze worden gewaardeerd om hun vakmanschap en kennis, en de meeste openbare plekken zijn goed ingericht op hun fysiek. Het is dan ook het enige Hertogdom waar enkele ingangen naar de tunnels van het dwergenrijk bekend zijn en niet zwaar bewaakt worden. Toch zijn de mensen nog in de meerderheid, en door eeuwenoude tradities zijn ook de meeste posities van macht in handen van mensen.
Oorspronkelijk was ook het Hertogelijk Huis van Brenna een mensenhuis. Helaas sloeg het noodlot zo’n 75 jaar geleden toe in deze eeuwenoude familie. De zus van de toenmalige Hertog was de eerste die ziek werd. Een scherpe koorts bekroop haar, en al snel was ze aan bed gekluisterd. De vrouw van de Hertog verzorgde haar persoonlijk, maar de gevolgen waren niet best; ook de vrouw werd ziek. En hoewel zij geïsoleerd haar ziektebed doorbracht, werd niet veel later ook de Hertog zelf ziek, kort daarna gevolgd door hun kinderen, en zelfs het ene kleinkind. Binnen één week tijd lag de gehele familie in het ziektebed, eenzaam en alleen uit angst voor verdere besmettingen. De adviseur van de familie, een dwerg die jaren daarvoor met een grote groep vrienden uit Holger’s Hold was gekomen, reisde direct af naar Torquil, om de hulp van de Keizer in te roepen. Die stuurde zijn beste genezers mee, en adviseurs om de familie-adviseur te helpen het Hertogdom te besturen. Er wordt gezegd dat op de nacht dat de Keizer herrees, zijn eerste zorg was om zijn zegen uit te spreken over de zieke familie Brenna. Maar helaas, het mocht niet baten. Het nieuws had hem nog niet bereikt, maar enkele nachten daarvoor waren ze allen overleden. Enkele dagen later maakte de Keizer bekend de adviseur van de Brenna’s, een dwerg genaamd Burmag Jarsuk, tot nieuwe Hertog te benoemen.
Sindsdien zijn de Hertogen van Brenna dus de dwergen van het geslacht Jarsuk. Onduidelijk is of zij altijd al een Vaderhaard vormde, maar deze dagen staat de Hertog van Brenna in ieder geval bekend als De Patriarch, oudste van zijn Haard. De familie Jarsuk heeft het werk van de Brenna’s trouw doorgezet en steunt de Keizer met sterke militaire macht. Toch fluistert men dat de Keizer met zorgen naar deze hoek van zijn rijk kijkt, want niemand kan de trouw van de familie Brenna evenaren…
Het Hertogdom is verdeeld in twee Graafschappen: Graafschap In Den Boom onder Gravin In Den Boom, en Graafschap van Randwijk onder Graaf van Randwijk.
Hertogdom Daralis is een van de minst bevolkte gebieden van het Keizerrijk. Langs de kusten van het Sedrun Meer leeft dit volk in relatieve afzondering en rust. Sommige buitenstaanders trekken hier naar toe om de eeuwige mistbanken rondom het meer te bestuderen, maar verder is er weinig reden voor toerisme. Hertog Daralis staat bekend als een verzamelaar van bijzondere kunst over de hele wereld, maar zijn privé-collectie wordt niet aan de wereld getoond, en ook hijzelf komt zelden buiten de muren van zijn stad. De meeste buitenstaanders zien Daralis als een stil gebied, ingeklemd tussen water en bergen, waar de mist zelden van de velden verdreven wordt. Ze vinden het niet gek dat dit het Hertogdom met de minste inwoners is, want wie wil er nu in zo’n gebied leven? Bovendien gaan er verhalen over duistere wezens die uit de bergen naar beneden kruipen, en uit de dieptes van het meer omhoog… Kortom, wie buiten de grenzen van Daralis leeft, blijft vaak ook liever weg van dit gebied.
De inwoners van Daralis zelf kijken heel anders naar hun thuislanden. Ze zien elke dag de eeuwenoude schoonheid van de bergen en de serene wateren van het Sedrun Meer, en weten zichzelf gelukkig in de stilte en rust die er heerst. Hun grond is vruchtbaar, het vee welmoedig en de lokale heersers benaderbaar. Zelfs de boeren hier hebben de tijd om van het uitzicht te genieten, en een bijzonder hoog percentage heeft de kunst van de letteren onder de knie en geniet in de schemering nog van een boek en geurige thee.
In deze oase van rust lijkt het soms alsof er niets bijzonders gebeurd. Wellicht zien de inwoners van Daralis sommige dingen ook gewoon niet meer als vreemd. De mist die tot in de late namiddag over de velden blijft liggen zien zij als een gift die de planten bewaterd. Een gift gegeven door de mysterieuze inwoners van Sedrun Meer, de schijnbaar tijdloze wezens die zelden het land betreden, maar toch een goede band hebben met Daralis, en in het bijzonder haar Hertogelijk huis. In Daralis Stad zijn regelmatig processies van het Hertogelijk Paleis naar de kust, waar giften teruggegeven worden aan het water en haar inwoners, veelal kunst of bijzondere teksten. En aan de andere kant van dit Hertogdom, aan de voet van de bergen, brengen de dorpelingen regelmatig kleine giften naar afgelegen bergpassen, om de geesten van de bergen te vragen hun schaduwen niet te lang de zon te laten verbergen. Ze spreken over de bergen en de geesten als oude vrienden, al hebben ze een hoge mate van respect voor deze wezens.
Net als het Hertogdom staat ook de familie van Hertog Daralis bekend als enigszins vreemd, misschien zelfs excentriek. De Hertog komt zelden buiten de grenzen van zijn gebied, maar zijn kinderen trekken door de wereld om zijn kunstverzameling te vergroten. Ze zoeken naar alles wat onbekend is, of bijzonder of uniek. Menig kunstfanaat is al afgereisd naar Daralis-stad om de legendarische kunstverzameling van de Hertog te bekijken, maar niemand krijgt deze te zien. De Hertog nodigt reizigers graag uit voor een kort gesprek en een kop thee, en het schijnt een goede gastheer te zijn, erg geïnteresseerd in zijn gasten en hun verleden. Naar het schijnt heeft hij brede kennis over allerlei onderwerpen, maar vooral verhalen over het Occulte hoort hij graag. Deze excentrieke Hertog staat ver van zijn volk, maar het lijkt hen niet dwars te zitten. Het volk van Daralis kan de rust wel waarderen.
Het Hertogdom Daralis is opgesplitst in twee Graafschappen: Graafschap Daralis-Hatten onder Gravin Hatten, en Graafschap Sedric on Gravin Du Sedric.
Hertogdom Esgard is anders dan de anderen. Hoewel Hertog van Esgarden de officiële macht heeft, geeft hij veel vrijheid aan de leiders van de talloze gildes die zich in dit gebied bevinden. Bijna iedere inwoner van Esgard hoort wel bij een gilde. Er zijn de ambachtsgildes, maar ook gildes van paladijnen, wetenschappers en hobbyisten. Het ene gilde heeft meer invloed dan de andere, en dat geeft de gildeleden een bijpassende status.In de tijden vóór het Keizerrijk was het grootste deel van het huidige Hertogdom Esgard al verenigd als één land. Het huidige Graafschap Von Ribbentopf stond indertijd bekend als het Weilenreich. Veel van de huidige bestuurscultuur in Esgard stamt nog steeds uit die tijd. Want hoewel het Hertogdom volgens alle officiële structuren bestuurd wordt door de Hertog vanuit Esgard-Stad, ligt erg veel van de macht bij de gildes die hun hoofdkwartieren nog steeds hebben in Weylin Stad.
Esgard kent talloze gildes. Volgens de overleveringen begon het ooit met gildes zoals veel grote steden kennen; Verzamelingen van vakmannen die de rechten hebben om hun vak uit te oefenen in dit gebied. Smeden, kleermakers, houtbewerkers, bakkers, leerlooiers, slagers, ga zo maar door: Esgard telt deze dagen meer dan 30 verschillende ambachtsgildes. Maar daar is het niet bij gebleven. Ook andere bevolkingsgroepen zijn zich gaan verzamelen in gildes, te beginnen met verschillende geloofsgroepen. Niet alleen priesters bevinden zich in zulke gildes, maar ook de meer fanatieke volgelingen van een god sluiten zich hier bij aan, en dragen bij aan het werk dat het gilde uitvoert. Zo werken het chirurgijnengilde en het gilde van Moira nauw samen om de genezingshuizen door het hele Hertogdom te beheren, bestaat het gilde van Shivaun uit verschillende groepen krijgers die zich inzetten voor militaire doelen die het gilde steunt, en kan men bij het gilde van Angharad zowel aankloppen voor een begrafenisplechtigheid als voor een paladijn die ondoden verjaagt. Uiteraard volgde op de geloofsgildes ook magiersgildes voor elementalisten en occultisten, en toen er ruchtbaarheid kwam aan een vrij geheimzinnig necromantiersgilde besloot ook de criminele onderbuik van Esgard zich te verenigen in dievengildes, moordenaarsgildes en ga zo maar door.
Inmiddels telt Esgard meer dan 70 verschillende gildes en is iedere volwassene die in het Hertogdom woont lid van gemiddeld van 1.3 gildes. Inschrijvingen bij de gildes zijn niet publiekelijk inzichtelijk (dankzij stevig aandringen van de minder legale gildes), maar in de Gildekamer van Weylin Stad wordt het totaaloverzicht altijd bijgehouden en worden jaarlijks kopieën verschaft aan de Hertog in Esgard-Stad. Dankzij het overzicht van inschrijvingen is op ieder moment bekend welke gildes het grootste zijn. De leiders van de tien grootste gildes zetelen samen in de Gilderaad, waarmee ze leiding geven aan de Gildekamer en zeer regelmatig adviezen en verzoeken sturen naar de Hertog. Officieel heeft de Gilderaad geen verdere macht, maar in de praktijk is gebleken dat de Hertog hun adviezen en verzoeken zeer zelden in de wind slaat. Het zou immers niet de eerste keer zijn dat het hoofd van de familie Van Esgarden een onfortuinlijk ongeluk krijgt, kort nadat hij tegen de Gilderaad in ging.
De eerste Hertog van Esgarden was geen inwoner van het Weilenreich. De Keizer besloot de gebieden rondom Esgard-Stad met het Weilenreich samen te voegen in de hoop de structuur gelijk te trekken met de rest van zijn rijk, maar de familie Van Esgarden kende de landen aan de overkant van de Ethlinn en trokken een iets ander plan. Om conflict met de gildes te voorkomen maten ze zichzelf een voornamelijk ceremoniële rol aan, en besteden ze veel aandacht aan het legitimeren van de gildes. Zo werd de familie bij de meeste gildes al snel geliefd. Toch zijn de Hertogen van Esgard nooit tandloos geweest. Al vroeg besloten ze om de stad Overleeg weg te halen bij het Graafschap von Ribbentopf, om enige balans te herstellen. Ook werd de Gilderaad aan enkele wetten gebonden, om enige balans te behouden. Dankzij politiek slim spel wisten de Hertogen van destijds zulke beslissingen niet met hun leven te bekopen. Ook de huidige Hertog, Otto van Esgarden, speelt het politieke spel vaardig. Hij wordt hierin bijgestaan door zijn vrouw Ida, de jongste dochter van Graaf von Ribbentopf, die tevens als leider van het kleermakersgilde plaats neemt in de Gilderaad. Het koppel is bij de gemiddelde bevolking weinig geliefd, aangezien ze weinig gezien worden, maar ze hebben het samen voor elkaar gekregen flink meer macht bij de Hertog te leggen dan ooit gelukt is in Esgard, en dat heeft ze de waardering van de Keizer opgeleverd.
Het Hertogdom Esgard is opgesplitst in twee Graafschappen: Graafschap Von Ribbentopf onder Graaf von Ribbentopf, en Graafschap Uberlehr onder Graaf Overleeg-Garten.
Hertogdom Estuaire is ongetwijfeld de rijkste hoek van het Keizerrijk. Al lange tijd hebben de adellieden hier hun vakantiehuizen. Maar ook zij die niet met rijkdom geboren zijn, kunnen hier fortuin maken. Het gebied waar de Ethlinn zich in vele takken afsplitst wordt niet voor niets weleens de Goudvelden genoemd… De rivier voert goud met zich mee, niet alleen in het gruis maar ook op de schepen die op en af varen. Hertogin Doigt’or moedigt de handel maar al te graag aan. Het Hertogdom Estuaire wordt het meest gekenmerkd door de rivierdelta van de Ethlinn, bekend als Ethlinn’s Fingers. De rivier heeft haar eerste afsplitsing op het punt waar de Hertogdommen Brenna, Breedewater en Estuaire elkaar raken, en vertakt zichzelf daarna in een zestal grote en ontelbare kleinere takken voor het de zee vind. Vooral in die kleinere vertakkingen weten handige lieden vaak goud te filteren uit het zand dat de rivier meeneemt. Dit goud is de oorsprong van de bijnaam van het gebied (Vingers van Goud, of Goudvelden), en ook de oorsprong van de eeuwenoude rijkdom van dit gebied.
Tegenwoordig is het niet meer alleen het goud van de Ethlinn dat rijkdom brengt in Estuaire. Ook handel speelt een belangrijk aandeel in deze tijd. Veel van het handelen binnen het Keizerrijk gaat over water, en veel van het verkeer over water gaat over de Ethlinn. Heel Estuaire heeft daar voordeel aan, omdat de wateren van Ethlinn’s Fingers niet makkelijk begaanbaar zijn en het vooral de kapiteinen uit deze gebieden zijn die hier succesvol navigeren. Vooral de schepen van Benice hebben hier groot succes mee, al hoort deze protectoraatstad technisch gezien niet bij Estuaire.
Maar naast goud en handel groeit de rijkdom ook simpelweg omdat niets meer geld aantrekt dan geld. Estuaire staat bekend als het meest luxueuze gebied van het rijk, en langs haar kusten hebben de grootverdieners en adellieden uit het gehele land hun vakantiewoningen staan. Zo zijn er enkele weken per jaar dat het politieke hart van het Keizerrijk zich opeens lijkt te verplaatsen naar de kusten van Estuaire, en er in Torquil relatieve rust is. De rest van de tijd worden sommige gebieden in Estuaire enkel bewoond door personeel dat leegstaande huizen onderhoud, en ordetroepen van de Hertogin die zorgen dat er geen dieven binnendringen.
De eerste Hertog van Estuaire kwam uit de gelijknamige familie Estuaire. Lange tijd leverde deze familie de Hertog, maar in het jaar 3969 kwam hier een einde aan toen de enige erfgenaam jong stierf bij een jachtongeluk. Hiermee kwam de familielijn van Estuaire ten einde. Naar het schijnt was het met name de kleindochter van de Keizer die hem er van overtuigde om de verloofde van de jong overleden Hertog als nieuwe Hertogin aan te wijzen. Zo werd Fleur Doigt’or de nieuwe Hertogin, als leider van een vruchtbaar huis met vele takken vol gezonde kinderen, waarin de oudste vrouw de titel erft. Zij heeft de titel nog steeds, en het lijkt er op dat de bevolking het initiele wantrouwen over het verkrijgen van deze titel grotendeels vergeten is. Bovendien is haar dochter erg geliefd, dus het huis lijkt de Hertogelijke troon stevig te bezitten.
Het Hertogdom Estuaire is verdeeld in drie Graafschappen: Graafschap Valois onder Graaf Valois, Graafschap Bosonid onder Gravin Bosonid-Doigt’or en Graafschap Pueril onder Gravin Pueril. Ook bevinden zich binnen het gebied van dit Hertogdom de protectoraatsteden Ivoren Toren en Benice.
Hertogdom Gresham is volgens de verhalen een sprookjesachtig land. Misschien komt dat slechts door de fantasie van haar inwoners, of misschien is dit land simpelweg anders dan andere plekken. Hoe dan ook worden eer en glorie nergens anders zo hoog gehouden als hier, en staat de ridder nergens anders in gelijk aanzien. Door het hele rijk reizen de ridders van Gresham, hopende een naam te maken voor zichzelf, en zo glorieus terug te keren voor een van de vele toernooien die georganiseerd worden door de familie van de Hertog. Hertog van Gresham is nog minderjarig, en zijn moeder functioneert voorlopig als regent.
Het Hertogdom Gresham is in veel opzichten een modelvoorbeeld van wat het Keizerrijk poogt te zijn. Volgens bijna alle historici heeft de Keizer zijn model van feodaliteit gebaseerd op het eeuwenoude systeem dat werd gebruikt in het voormalige koninkrijk van Gresham. Er gaan verhalen over de reis die de keizer in zijn jonge jaren maakte naar dit gebied, en geruchten dat hij zelfs een tijd onder valse naam rondreisde en zich voordeed als landloze ridder… Het is het soort verhaal dat graag verteld wordt in Gresham, waar verhalen hoog in het vaandel staan, maar ook alles net iets anders lijkt te worden gezien dan in de rest van het rijk.
Gresham is een mooi en grotendeels kalm land. De grond is uitermate geschikt voor landbouw en het Hertogdom ligt gunstig voor de handel, ingeklemd tussen de twee grote rivieren van het westelijke rijk. De glooiende heuvels en oude wouden zijn inspiratie voor menig schilder en de oorsprong van menig verhaal. Ook de inwoners van Gresham vertalen vaak verhalen en sprookjes, en voor ieder belangrijk ding kennen ze wel een sprookje dat hun draai op de werkelijkheid weergeeft. Vraag een inwoner maar eens naar de legendes over Moeder Tristeza, Koning Rystill, Ridder Doran en Haldor de Vijand-God; je hebt gegarandeerd een avond lang verhalen die alle kanten van het leven lijken te belichten. Sommige zouden zeggen dat de inwoners van Gresham dromers zijn of te veel fantasie hebben, anderen zeggen simpelweg dat ze hier anders naar het leven kijken, met wellicht veel plezier.
Niet alleen verhalen staan in hoog aanzien. Ook eer en glorie zijn belangrijk in Gresham. Bijna iedereen die in deze landen opgroeit droomt er van om de wijde wereld in te trekken, als ridder, troubadour of tovenaar. Bijzonder veel lieden van lage komaf doen dit ook, vaak met verrassend succes. De adel in Gresham is niet bang om jonge lieden die goede daden doen al snel tot ridder te slaan, dus je struikelt in deze landen over de landloze ridders. Zij leven van de Hertogelijke Majordomus, een systeem dat door het gehele hertogdom berichten deelt over onheil, dreiging of problematiek en geld betaald voor de oplossing hiervan. En als dit niet genoeg oplevert kan iedere ridder natuurlijk ook nog zijn aantreden maken bij een van de vele toernooien, waar de liefde van het volk evenveel waard is als de prijzenpot voor de winnaar. Tussen dit alles door lopen de troubadours die de verhalen verspreiden langs het gretige volk. Wie goed oplet kan een van de vele mysterieuze tovenaars zien rondlopen over de markt, ongetwijfeld op zoek naar ingredienten benodigt voor de occulte taken die uitgevoerd worden. Iedere inwoner is verstandig genoeg afstand te houden van zulke figuren, want iedereen weet: Een tovenaar kan zomaar vlam vatten. En voor wie dit alles nog niet genoeg spanning is, zijn er ook de nog de verhalen over de roofridder Niehe, die vooral de inwoners van het Wikkelwoud de stuipen op het lijf jaagt.
Het Hertogelijk huis van Gresham kent een wonderlijke geschiedenis. Volgens de verhalen van de inwoners van Gresham werd de lijn van het Hertogelijk huis onderbroken ten tijde van een burgeroorlog, waarin alle erfgenamen de dood vonden, en de vijand van het huis de Hertogelijke kroon brak en in de wateren bij Sedrun gooide. Maar uit die watere kwam een mystieke vrouw, gedragen door mist, die de hersmeedde kroon aan een weeskind gaf. En dit kind voegde zich bij de legers van de overleden familie en met haar overwonnen ze. Zo werd de jonge Aurora de Hertogin van Gresham, en haar nazaten bezitten de troon nog steeds. De huidige Hertog, de jonge Jan Primus, ook bekend Als Gambrinus van Gresham, is nog te jong om zelfstandig te regeren, maar is toch al zeer geliefd bij zijn volk. Tot zijn 17e levensjaar is er een moeder regent en raad van advisuers actief om hem te steunen in het dagelijks bestuur en het contact met de keizer te onderhouden, al wordt gezegd dat de jonge Hertog de stem van de Keizer al meermaals gehoord heeft.
Het Graafschap is verdeeld in drie Graafschappen: Graafschap Annesley onder Gravin Annesley, Graafschap Fairfax onder Graaf Fairfax en Graafschap Harley onder Gravin Harley.
Hertogdom Vaelvilla is het gelovige hart van het Keizerrijk. Hoewel alle Goden een grote tempel in Torquil hebben, zijn veel van de hoogste geestelijken te vinden in Vaelvilla. Het grootste is de tempel van Angharad, hier ook wel bekend als La Santa Muerta. Bijna iedere inwoner van dit Hertogdom bezoekt regelmatig een tempel van deze Godin, om te zorgen dat de overledenen geëerd en herinnerd worden. Ook Hertog de la Muerta is een fanatiek aanhanger van Angharad, maar hij zorgt er voor dat alle tempels ruim baan krijgen in hun geloofsbeleidenis. Het Hertogdom Vaelvilla is een gebied van uitersten. De inwoners van dit land zijn zowel traditioneel als uitbundig, vieren het leven maar aanbidden de dood, zijn fanatiek gelovigen maar feesten alsof de goden niet meekijken.
Religie neemt een centrale rol in door heel Vaelvilla heen. Primair hierin is het geloof in Angharad, de godin van de dood en het hiernamaals, die hier ook wel bekend staat als La Santa Muerta. In Vaelvilla gelooft men dat je pas echt dood bent als je bent vergeten. Er zijn dus regelmatig grote feesten waarin het leven van de overledenen wordt herinnerd en gevierd. Feest, drank en de liefde zijn allemaal onderdeel van deze uitbundige feesten, en alle bevolkingslagen doen hier aan mee. Een belangrijke plek in het geloof van Angharad is Puerto de la Muerta, waar de grootste tempel van La Santa Muerta staat en waar de Knekelkardinaal, hoofd van de kerk, heerst. De huidige Knekelkardinaal is de broer van de Hertog, een teken van het innige verbond tussen dit geloof en het hertogelijk huis.
Maar ook de andere kerken hebben een sterke aanwezigheid in Vaelvilla. Veel van de geloven hebben hun hoogste priesters in dit Hertogdom zitten, en de tempels in de stad Vaelvilla evenaren de tempels van Torquil. Nergens anders krijgen priesters zo veel ruimte om hun woord te doen als hier, en hoewel de Hertog zelf een fervent aanhanger van La Santa Muerta is maakt hij er zaak van om alle geloven de ruimte te geven en elke grote tempel regelmatig te bezoeken. Ook de inwoners van dit Hertogdom volgen vaak meerdere goden en bezoeken meerdere tempels. Veelal zien zij Moeder Tristeza als het begin van ieder leven, La Santa Muerta als het einde van ieder leven, en de overige goden als beheerders van alles wat daar tussen in zit. Niet voor niets is op de tempelweg van Vaelvilla de tempel van Tristeza te vinden aan de start van de weg, onderaan bij het water, en de tempel van Angharad juist aan het einde, bovenaan de heuvel.
Natuurlijk heeft Vaelvilla ook een rol te vervullen als bewakers van de grenzen. Het is dit Hertogdom dat de grens met het Elfenrijk beheert, de grens waar in het verleden het meeste conflict is geweest. Volgens de ouderwetsere inwoners van bijvoorbeeld Hertogdom Breedewater is dit nog altijd gevaarlijk gebied, omdat in hun ogen de elfen niet te vertrouwen zijn. Maar de meeste inwoners van Vaelvilla zien dit anders, en zeker in de gebieden langs de grenzen zijn de relaties met de elfen erg goed. Al jaren is er geen conflict geweest en worden de grensposten vooral gebruikt voor handel. De kritiek dat de militaire aandacht op het grensgebied is verslapt wuiven de machthebbers al tijden weg met een verwijzing naar de vele paladijnen van de verschillende tempels die wacht houden aan de grenzen, maar de oplettende reiziger langs de grens zal zien dat de wachttorens al lange tijd niet meer goed worden onderhouden.
De familie De La Muerta heeft al sinds mensenheugenis de macht in het gebied rond het Zielenmeer en de Godenstroom. Toen de Keizer met zijn legers het gebied in trok vroegen ze simpelweg met zijn priesters te spreken, en blijkbaar stemde de gesprekken hen gerust, want zonder slag of stoot sloten ze zich aan bij het groeiende rijk. Hierdoor hebben zij de macht behouden en zijn ze een constante factor in de geschiedenis van het Hertogdom. De huidige hertog is een flamboyante man die zich graag laat zijn bij de feesten van het volk. Ook zijn zoons reizen graag rond om de inwoners te ontmoeten. En dan is er natuurlijk nog zijn broer de Knekelkardinaal, die schijnbaar vooral erg goed bekend is bij de vrouwen van Puerto de la Muerta. Het is een Hertogelijke familie die liever dicht bij het volk is dan er ver af, en daarom ook erg geliefd wordt. Maar ook buiten het Hertogdom zijn ze geliefd. Zelfs in Breedewater, waar genoeg scepsis is over de houding van de Vaelvillanen tegenover elven, is deze familie geliefd, en het komt regelmatig voor dat een Hertog van Breedewater trouwt met een telg uit de familie De la Muerta.
Het Hertogdom is verdeeld in drie Graafschappen: Graafschap Almas onder Graaf Almas, Graafschap Da Camara onder Gravin Da Camara en Graafschap Miadora onder Gravin Miadora.







