ORKH9697

Protectoraatsteden

De Protectoraatsteden
Enkele gebieden in het Keizerrijk gelden een uitzonderingsstatus. Hoewel ze binnen het gebied van een Hertogdom vallen, hebben ze recht op eigen bestuur zonder tussenkomst van een Hertog.

Sutri Stad is officieel geen protectoraatstad. Toch hebben de gebieden van de Sutri hun eigen regels en rechten, waar de Hertog over het algemeen geen inbreuk op maakt.

De Sutri zijn een verzameling van stammen die leven in de nabijheid van de vulkaan Aviana. Ooit leefden ze op de eilanden uit de kust, rondom een andere vulkaan. Maar een geweldadige uitbarsting van die vulkaan maakte het leven daar volledig onmogelijk. Sterk verminderd in aantal zijn de Sutri toen aan het vaste land gekomen. Hier hebben ze altijd veel onrust onder de andere bevolking veroorzaakt. De Keizer zorgde er succesvol voor dat die positie veranderden: Hij vroeg hen als bondgenoten in de strijd, en in ruil daarvoor hebben ze nog steeds bijzondere rechten binnen de landen van het Hertogdom Breedewater. Het zorgde er ook voor dat hun traditie van het ‘raiden’ afnam, omdat na de vereniging van het rijk alle omliggende landen hun bondgenoten waren.

Het leven van de Sutri draait om de vulkaan. De Aviana geeft leven, en is daar dank voor verschuldigd. Elke stam brengt regelmatig offers aan de Aviana, en de waarde van die offers bepaalt de positie van de stam. Zo is telkens een andere stam de hoogste, en veranderen de levens van de Sutri continu. Ze prijzen deze veranderingen, want het leven is niet stabiel, en wie vastroest zal nooit gelukkig zijn. Toch hebben de stammen allemaal hun eigen manier van leven, die over de jaren en de veranderingen in macht niet essentieel veranderen. En ook over de stammen heen is een gelijkenis: Iedere stam wordt geleid door een Jarl, die ondersteund wordt door een Ellri (de stamoudste), een Freya (de moederfiguur die gaat over het algemeen welzijn) en de Gothi (de belangrijkste priester).

Momenteel is de machtsverhouding tussen de stammen als volgt:

  • De Iganti zijn de sterkste stam. Zij zijn altijd al handelaren geweest. Hun lange traditie, die doorgaat tot het ontstaan van de stam, heeft geleid tot grote rijkdom. Mede daarom staan ze al bovengemiddeld lang bovenaan, omdat ze veel hebben om te offeren.
  • De Brendika zijn de tweede stam. Ze staan bekend om hun goede defensieve linie, een traditie die al jaren van vader op zoon en moeder op dochter wordt doorgegeven. Reizende Brendika zijn altijd welkom in de legers van Hertogen en Graven, en zelfs de Keizer heeft enkele Brendika in zijn persoonlijke wacht opgenomen.
  • De Vesta zijn goede strijders, maar nog betere ambachtslieden. Ze zijn erg gefocussed op gebieden waar ze goede grondstoffen kunnen halen, en reizen soms ver de gevaarlijke bergen in voor de beste metalen. Sommige Vesta proberen handelsrelaties met de dwergen op te zetten, tot frustratie van de familie Klinkhamer in Benice.
  • De Vahni zijn de meer mystieke stam, een geduchte tegenstander in de strijd omdat zij groot vertrouwen ehbben in hun zieners. Iedere ziener die in deze stam geboren wordt, wordt van jongs af aan getraind om hun gave te gebruiken in de strijd. Helaas eindigt dit vaak al snel in de zienersgekte, waarna de ziener geofferd wordt aan de vulkaan.
  • De Hourik worden van jongs af aan gemotiveerd aan niets anders te denken dan de zegening van de vulkaan. Van alle stammen doen zij nog het meest aan het ‘raiden’, het binnenvallen van vijandige landen om aan offers en grondstoffen te komen. Het levert hen de meeste problemen op met het Keizerrijk, want wat zij als vijandig zien, is vaak eigenlijk een landgenoot.
  • De Udip zijn een stam die erg goed zijn in één ding. Ze maken de beste schilden van alle Sutri. Het maakt ze een lastige vijand om tegen te staan, maar ook een stam die weinig gedaan krijgt.
  • De Takamaa staan al lange tijd onderaan in de machtsverhouding, omdat deze stam niet meer bij de vulkaan woont. Na de vulkaanuitbarsting is deze stam een andere reis aangegaan dan de rest van de Sutri, waardoor ze nu in het dorp Oudeschacht leven. De laatste jaren is de vriendschap tussen de Takamaa en de rest van de Sutri wel weer wat gegroeid.

Iedere stam van de Sutri heeft andere Woads die ze op hun gezicht dragen om herkenbaar te zijn. Ook hebben ze allemaal eigen tekens, die ze veelal op hun schilden of kleding dragen. Voor buitenstaanders is het vaak een totaal onbegrijpbaar allegaartje aan lijnen en kleuren. Van links naar rechts zie je de symbolen van de Udip, Hourik, Vahni, Vesta, Brendika en Iganti.

Torquil is de hoofdstad van het Rijk, waar de Keizer zetelt. Hier is de Keizer alleen verantwoordelijk, en is er geen enkel ander adellied dat macht draagt. Het grootste gebouw in deze stad is het Keizerlijk Paleis, ook wel bekend als de Tempel van de Keizer. De Tempel van Moeder Tristeza doet echter weinig onder aan het Paleis, en ook de andere tempels zijn indrukwekkende gebouwen. Torquil

De stad Torquil is de hoofdstad van het Rijk, en zo groot dat het bijna een land op zichzelf zou kunnen zijn. Ontelbare mensen wonen hier, vergezeld door een aardige dwergenpopulatie, en enkele elfen. Het is een stad die vele gezichten kent, maar op vrijwel iedereen een bepaalde aantrekkingskracht heeft. En uiteraard is deze stad het centrum van de macht, waar de Keizer op zijn troon zit.

In het hart van de stad staat het Keizerlijk Paleis, ook wel bekend als de Tempel van de Keizer. Het gebouw kent een openbaar gedeelte, waar men komt om de keizer te aanbidden en te spreken met zijn priesters en ambtenaren, waar hogere ambtenaren en lagere machthebbers elkaar ontmoeten, en waar bepaalde rechtszaken plaatsvinden. Vanuit het openbaar gedeelte gaan vele trappen omhoog naar de troonzaal van de Keizer, die met vele metershoge glas-in-lood ramen uitkijkt over de stad en het rijk. In deze zaal ontvangt de Keizer de geëerde zielen die een audiëntie gegund zijn. Dag en nacht schijnt er uit de ramen van deze zaal het eeuwige licht dat van de Keizer zelf afkomstig is. Torquil is zo gebouwd dat iedere grote straat zicht biedt op het Keizerlijk Paleis, zodat inwoners op elk moment omhoog kunnen kijken en zich verwarmd voelen door het heilige licht van het Godenkind.

De grootste weg die vanaf het Keizerlijk Paleis neerdaalt is de Avenue van de Goden. Hieraan heeft iedere God een grote tempel gebouwd. Helemaal bovenaan is de tempel van Moeder Tristeza te vinden, een gebouw zo prachtig dat het maar net onder doet aan het Keizerlijk Paleis. En ook de andere tempels zijn prachtige gebouwen van grote variatie, die zowel van binnen als buiten de persoonlijkheid van hun God uitdragen.

Andere grote wegen zijn de Paradeweg (waarover de legers van de Keizer van en naar het paleis gaan), de Handelsstraat (waarop de grote markten zich bevinden), het Pad van Kennis (waaraan de vele afdelingen van het Keizerlijk College van Conquest en Inquest liggen) en de Waterweg (een kanaal geflankeerd door twee wegen dat vanaf de Ethlinn naar het paleis voert).

Tussen de grote wegen in liggen de wijken waarin de inwoners van Torquil wonen. Dicht bij het paleis staan grote woningen van de adel en hoge ambtenaren. Dichter bij de stadsmuren worden de woningen kleiner en armer. Niet iedereen in Torquil leeft een makkelijk leven. Maar wie leeft in het licht van de Keizer is altijd gezegend.

Torquil ligt in het Hertogdom Breedewater, maar valt niet onder het bewind van de Hertog. De gehele stad valt direct onder de macht van de Keizer, die zijn ambtenaren en priesters in zet om de stad te beheren. In de praktijk valt een groot deel van dit beheer op de schouders van de Paleismeester, een functie die traditioneel vervuld wordt door de hogepriester van de Keizer.

Benice is de grootste handelsstad van het Rijk, gunstig gelegen aan de kust, de rivieren en in de nabijheid van het dwergenrijk. Grote handelshuizen regeren hier, en leggen enkel verantwoordelijkheid af aan de Keizer. Geld is de kern van het leven, maar op een duidelijke tweede plek in het hart van de Benicianen is de officiële sport van de stad te vinden: Boule! De stad Benice is altijd uitzonderlijk geweest. Al voor het Keizerrijk maakte het gebruik van een belangrijk voordeel: De gunstige ligging. De uithoek van de bewoonde wereld werd door vrijwel niets bedreigd, zeker sinds het handelsakkoord met de dwergen. Aan de kust en een riviermonding bloeide de handel snel op, om de rijken nog rijker te maken. Al uit die tijd stamt de vlag van Benice: Paars, met goude borduursels, om met hun rijkdom te pronken.

Toen het Keizerrijk groeide kozen de handelaren van Benice voor het veilige pad. Al voor de landen om hun heen veroverd werden, stuurden ze afgezanten naar de jonge Keizer, om zich aan te sluiten. Hun voorwaarde om hun eigen bestuurscultuur te bewaren heeft zich terugbetaald: Nog steeds is Benice een protectoraatstad, die wel in de landen van Estuaire ligt, maar niet door haar Hertog bestuurd wordt.

Ook uit die tijd stamt de heerschappij van de acht rijkste handelarenfamilies, bekend als de Patriciërshuizen. Benice is van oudsher geen stad van adel, maar wel een stad van geld. De Patriciërs zijn de rijksten van de stad, en weten om slimme en sluwe wijze die macht te behouden. Toch is hierin wel iets veranderd sinds de aansluiting bij het Keizerrijk, want de Keizer eiste dat Benice met één stem met hem zou spreken. En zo is het gekomen dat de machtigste Patriciërsfamilie uit die tijd, familie Van Der Buytenweg, een adelpositie kreeg, en het familiehoofd van deze familie de titel van Graaf van Benice mag voeren, maar zichzelf ook wel Handelsprins noemt.

De Handelsprins heeft daadwerkelijke macht in de stad, omdat de bijdragen en afdrachten aan het Keizerrijk door zijn handen gaan. Toch kan de Handelsprins niet geheel alleen opereren, want de andere zeven Patriciërshuizen hebben grote delen van de stad stevig in handen en laten die niet los. Vooral de familie Heshusius heeft bijzonder grote invloed, volgens sommigen door duistere afspraken met een eeuwenoud wezen dat in de schaduwen van de stad leeft. Vele Handelsprinsen hebben dan ook het verstandige besluit genomen te trouwen met een dochter van huis Heshusius, om deze geduchte politieke speler aan hun kant te hebben. En dan is er ook nog de onberekenbare politieke invloed van de Beniciaanse Boeler Bond. Het volksspel Boule is immers immens populair in de stad, en als de Boeler Bond zich tégen een Patriciërshuis keert kunnen ze stevige problemen verwachten in het verkopen van hun goederen en het vinden van personeel.

Ondanks de eeuwige politieke strijd tussen de Patriciërshuizen gaat het niet zo slecht in de stad. Na een volksopstand, generaties geleden inmiddels, zijn de Handelsprinsen verstandig genoeg om genoeg van de rijkdom door te laten vloeien naar het werkvolk. En rijkdom is er genoeg. De handel met de dwergen, een monopolie van Huize Klinkhamer, doet de stad veel goeds, en ook de bouw van een nieuwe generatie handelsschepen loopt voorspoedig. Al generaties lang zijn de schippers uit Benice bij verre de behendigste in de onvoorspelbare wateren van Ethlinn’s Fingers. Sommige van de huizen hebben zelfs het geld om een flinke troep manschappen in te huren, die veelal als een soort huurlingen worden uitgehuurd aan andere partijen. Kortom, het gaat de stad voor de wind. En de inwoners bedanken daarvoor niet alleen hun Handelsprins, maar vooral ook hun patroongod Trovat.

Ivoren Toren is een stad vernoemd naar het grootste gebouw tussen haar muren: Het hoogste gebouw van het rijk, de Ivoren Toren waarin de voornaamste magische universiteit van de wereld zich vestigt. Hier worden de kunsten van de elementen geleerd en onderzocht, en zetelen ook professoren der Occulte Kracht. De tempels hier zijn echter klein en lastig te vinden… Een enorme stenen toren bekleed met Ivoor, met bovenop een eeuwig brandend vuur: De Ivoren Toren is van mijlenver te herkennen. Niemand herinnert zich nog wie de toren gebouwd heeft en waarom, maar de aantrekkingskracht van het magnifieke gebouw is niet te ontkennen. Al sinds mensenheugenis komen hier elementaire magiërs samen om hun kennis te delen; al sinds er over geschreven wordt staat deze plek bekend als de voornaamste universiteit van de bekende wereld.

Magie, dat is de specialiteit van de Ivoren Toren en de stad er omheen. Met name elementaire magie, maar andere magiesoorten zijn ook welkom… Als het maar niet spiritueel is. Voor veel inwoners van de Ivoren Toren staan de goden lijnrecht tegenover de kracht van magie: Zij houden zich liever vast aan de onveranderlijke, onpersoonlijke kracht van de elementen. De tempels die hier gevestigd zijn, zijn klein en moeilijk te vinden. Maar de universiteit denkt breder dan de elementen: In de afgelopen tweehonderd jaar zijn ook de Occulte magiesoorten erg aanwezig, en hebben elk een eigen faculteit gekregen.

Het beheersen van magie wordt gezien als een teken van sterke persoonlijkheid en een goede opvoeding. Vooraanstaande families in de stad doen er alles aan om de magie sterk in het bloed te houden, en het is niet ondenkbaar dat een kind zonder enige aanleg plotseling verdwijnt. Talentvolle kinderen uit de armere wijken die verder van de toren zelf afliggen, worden gered van hun betreurenswaardige omgeving en onder toeziend oog opgevoed tot sterke magiërs, gesponsord door één van de huizen met oude, magische bloedlijnen.

Ook de heerschappij van de stad ligt in de handen van sterke magiërs. Eenieder die de rang van Meester der Magie behaald, heeft zeggenschap over de Ivoren Toren en de onderdanen, al is het uiteindelijk de verkozen Grootmeester die de ware leiding heeft. Zelfs het Keizerrijk houdt hier rekening mee: De Ivoren Toren is een van de zeer weinige plekken waar de titel van Graaf niet aan een bloedlijn gekoppeld is, maar aan een verkozen instituut.

De Meesters leggen sterke druk op de stad om alle kennis over magie in handen te krijgen, en zien het verzamelen van talenten als een belangrijke taak. Niet voor niets handelen ze graag met de Sutri en onderhouden ze contacten met de Sjamanen aan Dara; deze volkeren hebben van oudsher sterke magie in hun bloed.

De huidige Grootmeesteres en Gravin is Greta van Fluitersslag. Ze is één van de zeer weinige die vier verschillende magiesoorten beheerst, een bron van roem op zichzelf. Maar ook haar ambitieuze persoonlijkheid heeft haar bekend gemaakt in de landen waar de Toren contact mee heeft. Ze besteed veel van haar tijd aan het uitbereiden van de invloed van haar stad en universiteit, en het doen groeien van de leerlingenaantallen. Er gaan geruchten over aankopen van torens in Torquil, Amsdan en Weylin Stad, waarin dependances opgezet zouden kunnen worden. En ondertussen besteed de Gravin nog altijd tijd aan haar eigen ontwikkeling. Er wordt gefluisterd dat ze de eerste persoon in de geschiedenis wil zijn die vijf magiesoorten beheerst, hoe gevaarlijk dit ook moge zijn.

De Meesters van de Ivoren Toren hebben vaandels in de Kleur van hun Magiesoort, waarop de Toren zelf staat afgebeeld. De Grootmeesteres, en dus de stad, hebben op het moment een rood/beige vlag, staande voor de kracht van lava die zij als eerste beheerste.

Saldrad is de kern van de technologische ontwikkeling van het rijk. Eigenlijk is de hele stad één grote universiteit, gefinancierd uit de belastingen van het rijk, waar in naam van de keizer onderzoek gedaan wordt. Waar de interesse van de Keizer in Saldrad ooit begon rondom oorlogsmachines, profiteert het rijk inmiddels ook van verbeterde agricultuur, vervoer, bouwmethodes, en ga zo maar door. Bastion van de Toekomst, Stadstaat van Vernieuwing en Verlichting, Universiteit van de Ware Geleerden, Hoogste Tempel van Driscoll. Zo spreken de trotse inwoners van Saldrad over hun stad, waar ze ook komen. In hun ogen loopt de rest van de wereld ver achter, en is het onvermijdelijk dat de uitvindingen van hun thuisstad de wereld zullen veroveren.

Eigenlijk is Saldrad één grote universiteit. Iedereen in de stad is een professor, onderzoeker of student, of een dienaar van zo iemand. De hele economie is gebouwd op het stimuleren van ontdekkingen en uitvindingen. In de verschillende wijken zijn de faculteiten gebouwd, waar men studeert over mechanica, biologie, alchemie, physica, bouwkunde, en ga zo maar door. Onderlinge competitie is sterk, want iedere wijk vindt het vanzelfsprekend dat het eigen onderwerp belangrijker is dan alle anderen.

Ook de leiding van de stad hangt direct aan de universiteit. Elke faculteit heeft zijn eigen Hoge Professor, die het doen en laten in de wijk bestuurd, en kiest welke onderzoeken geld en materiaal krijgen. De Raad van Hoge Professoren bepalen samen wie van hen de meest intelligente is, en de gekozen Hoogste Professor is de defacto leider van Saldrad. Zelfs het Keizerrijk houdt hier rekening mee: Saldrad is een van de zeer weinige plekken waar de titel van Graaf niet aan een bloedlijn gekoppeld is, maar aan een verkozen instituut.

Dit systeem werkt fantastisch voor de studenten, onderzoekers en uitvinders, maar de andere bewoners van de stad worden vergeten, en aardse zaken als handel en huisvesting worden vaak pas de orde van de dag als er ernstige tekorten zijn. Van een leger is geen sprake, al zijn de muren een technologisch wonder waar geen heerser zijn soldaten tegen op zou sturen.

Al sinds enkele jaren heerst Graaf Professor Doctor Theodoor Gupper, door vele van zijn collega’s geroemd als de meest intelligente man die de wereld ooit gezien heeft. Zijn theorieën over de energie die de weersomstandigheden behelzen en hoe deze te vangen zijn revolutionair, maar vooral de militaire apparatuur die hij uitvond maakte hem bekend door het gehele keizerrijk. Het wordt als een teken van zijn geniale geest gezien dat hij over minstens zeven projecten tegelijk kan nadenken. Een extra voordeel voor de stad is dat Graaf Gupper de vaste regel houdt dat minstens de helft van zijn projecten in het teken van de stad moeten staan, waardoor er altijd wel verbeteringen doorgevoerd worden. Onder de leiders van naburige gebieden staat Gupper bekend als een vaardig politicus, al kan het soms even duren voor zijn zorgvuldig verwoorde antwoord aan komt. Die vertraging is waar de bewoners van Saldrad de meeste last van hebben; als voedsel een week later aan komt, levert dat veel problemen op.

Bewoners van Saldrad reizen de hele wereld over. Als ze in naam van de stad reizen, vliegen ze een olijfkleurige vlag met een donker schild. Op dit moment worden op dat schild vaak twee tandwielen gezien, een teken dat de faculteit van Mechanica op dit moment de Hoogste Professor levert. Zonder vlag zijn Saldrianen vaak te herkennen aan de kennis en uitvindingen die ze trots met zich meedragen: een tas vol boeken, een bizar apparaat of een chemisch wondergoed, bijvoorbeeld.